Darn 3
Wedi ymsefydlu ar y glaswellt, eisteddon yn dawel.
“Rhaid i ni beidio edrych fel ein bod yn gwylio’n agos” meddai Dickson.  “Bydd yn croesi gyda ni am byth, os meddyliodd yn ein bod yn ymyrgar.  Mae’n brysur yn adeiladu ei nyth a fydd ddim yn ymlacio tan mae’n wedi orffen.  Rhaid i ni aros yn llonydd; rhaid i ni edrych fel y glaswellt a’r coed.  Wedyn, pan dyn ni yn gynefi â’i, byddaf yn trydar.  Wedyn, bydd yn gwybod na fyddwn ni ddim yn ei niweidio”.
Nid oedd Miss Mary yn siŵr ei bod hi’n gwybod sut i edrych fel glasswellt a choed.  Ond, i Dickson, meddyliodd ei bod yn beth hawdd a naturiol i’w wneud.  Yn ofalus, gwyliodd yn ei am ychydig funudau; oedd yn bosibl y gallai troi gwyrdd a thyfu cangau a dail?  Ond, eisteddodd yn llonyss yn unig.  Siaradodd yn feddal iawn; roedd yn rhyfeddod gallai hi ei glywed – ond gallai.
“Mae nythod adeiladu yn rhan o y gwanwyn” meddai.  “Mae wedi bod yn digwydd bod blwyddyn, yr un modd, ers dechreuodd i’r byd.  Maent yn gwneud pethau yn eu ffordd eu hunain; mae’n well peidio â ymyrrd.  Mae’n haws colli ffrind yn y gwanwyn, na mewn unrhyw dymor arall – os dych chi’n rhy chwilfrydig.”